در خانه ها چخبر است؟

مجتبی ملکی

وظیفه ی خانواده ها در ایام کرونا و تدریس مجازی چیست؟ چگونه می توان زیرساخت های آموزش مجازی را ارتقا داد؟

تصویر مطلب

دسامبر 2019 ویروسی، خود را به همه جهانیان معرفی کرد که در اذهان همه مردم و جوامع، یک ویروس ضعیف و قابل کنترل بود؛ ولی کرونا آمده بود تا باعث تغییرات اساسی در ساختارها، الگو ها و سبک های زندگی شود. ویروسی که دنیای مجازی را تبدیل به اولویت اول ماها کرد؛ ویروسی که دیدارو ملاقات‌ها، آموزش‌ها، کنفراس و سیمینار‌ها، زیارت‌ها و خیلی چیزها را از حقیقی به مجازی تغییر داد. در عرض چند ماه این ویروس کل زمین را فتح کرد و توجه همه جوامع و همه رسانه ها و… را به سمت خود جلب کرد.

اساسی‌ترین تغییرات که جای تامل بسیار دارد، تغییرات در الگوی نظام اموزشی می‌باشد. سازمانی که بعد از ورود این ویروس، باید خود را خیلی سریع با شرایط پیچیده‌ای همچون قرنطینه شهرها و دانش آموزان در منزل و قطع ارتباط فیزیکی دانش اموزان با مدرسه ، وفق می‌داد و راهکارهای اساسی اتخاذ می‌کرد اموزش و پرورش بود؛ چون امر اموزش هیچ زمان قابل توقف نیست.

امروزه آموزش و پرورش، بنا به ضرورت تغییرات اجتماعی، یکی از سازمان‌های بزرگ و پیچیده در هر کشوری محسوب می‌شود و رشد و بالندگی هر جامعه‌ای مرهون نظام آموزشی آن جامعه است « انصارالحسینی، عابدی، نیلفروشان 1399 »

آموزش مستلزم فعالیت متقابل و تعامل بین دست کم دو عنصر اساسی آموزگار و یادگیرنده است؛ کلاس درس محیطی است که این تعامل در آنجا شکل میگیرد « میکائیلی، 1375 »

این ویروس بعد از اینکه اکثر جوامع بشری را درگیر خود کرد، در بهمن ماه سال 1398 وارد ایران شد و نوبت نظام آموزشی آسیب پذیر ما بود که باید با پدیده‌ای روبرو می‌شد که همه کشورها در مقابل ان دچار مشکلات اساسی شده بودند، راهکارهایی که اموزش و پرورش ایران اتخاذ کرد جای بحث بسیاردارد.

آموزش و پرورشی که سودای تحول در خود را داشت و حتی سندی نیز با عنوان سند تحول بنیادین طراحی شده بود، ولی با آمدن این ویروس و ناکارامدی در مواجهه با آن و اتخاد راهکارهای نادرست در مقابله با این نوع چالش، عملا نشان داد که تحول در آموزش و پرورش با این نوع ساختار، با این نوع تفکر فعلا امکان‌پذیر نخواهد بود.

ویروسی که بین کلاس‌های درس و دانش اموزان جدایی انداخت و کلاس‌های مدرسه با دانش اموزانش، با ان شور و نشاط و ان هیاهو و ارایش و نظم کلاس و … تبدیل شد به یک صفحه نمایش تقریبا 5 در 5 اینچی در موبایل همراه یا تلویزیون، که حتی عده‌ی زیادی از دانش اموزان نیز از ان محروم بودند. و اولیاهای دانش اموزان نیز شدند همیاران معلمی که حتی مهارت و امادگی لازم برای انجام این مسئولیت سنگین را نداشتند. و با این تفاسیر یکی از مشکلات فعلی و اساسی دانش اموزان در خانواده ها، نوع ارتباط اولیا با دانش اموزان برای کمک به امر آموزش در فضای مجازی است، که در این نشریه مورد بحث و بررسی قرار خواهد گرفت.

ویروس کرونا نشان داد، راهکارهایی که در سند تحول برای رسیدن به آموزش و پرورش مطلوب و سهیم کردن خانواده ها در فرایند اموزش و تربیت کودکان درنظر گرفته شده بود از جمله:

آموزش و ارتقا مدیریت خانواده در استفاده از ابزار رسانه در محیط خانواده همسو با اهداف نظام تعلیم و تربیت رسمی و عمومی«راهکار 1 – 4 ،ص 36 »

افزایش میزان مشارکت خانواده‌ها در فعالیت‌های اموزشی و تربیتی مدرسه، برگزاری دوره‌های آموزشی اثربخش، ارائه خدمات مشاوره‌ای به خانواده‌های آسیب پذیر و آسیب زا برای همسو سازی اهداف و روش های تربیتی خانواده و مدرسه «راهکار 4 – 4 ،ص 37 »

توانمند سازی دانش آموزان ساکن در مناطق محروم، روستاها، حاشیه شهرها، عشایر کوچ نشین و همچنین مناطق دوزبانه با نیازهای ویژه، با تأکید بر ایجاد فرصت‌های آموزشی متنوع و با کیفیت «راهکار 3 – 5 ،ص 38 »

و…خیلی سخت‌تر و پیچیده‌تر از آن است، که با ایجاد نرم افزار یا تخصیص دادن چند شبکه تلویزیونی و… بتوان این راهکارها را عملیاتی کرد، برای رسیدن به مرحله اجرایی این راهکارها هنوز بسترهای لازم، فراهم نشده است.

بسترهایی از جمله زیرساخت مناسب مدارس، تامین و تربیت نیروی انسانی کارآمد مورد نیاز، تولید محتواهای درسی متناسب با سنین و فرهنگ مناطق مختلف کشور و …

پس جای پرسش هایی در ذهنم شکل می گیرد:

1- نقش من به عنوان یک معلم، در این برهه زمانی که فضای حقیقی و مجازی درهم تنیده شده است، چیست؟

2- یک معلم چقدر می‌تواند در افزایش مهارت ارتباطی خانواده ها با دانش اموزان در فرایند یادگیری، تاثیر گذار باشد؟

3- آیا معلم می‌تواند در شناسایی و برطرف کردن مشکلات دانش آموزان و خانواده‌های آنها موثر باشد؟

و بحثی مهم و اساسی‌تر اینکه؛ نقش و میزان اثرگذاری یک معلم در تحول آموزش و پرورش کنونی چیست؟

دیدگاهتان را بنویسید